goede mensen…

Nooit eerder heb ik zoveel gezucht bij het terugkijken naar (terugdenken aan) het voorbije jaar. Nooit eerder drong de tragiek van de mensheid zo diep onder mijn vel. Nooit eerder voelde ik zo scherp de ongelijkheid in deze mensenwereld. Aan een opsomming durf ik me niet wagen. De lijst wordt allicht genoeg in beeld gebracht bij de traditionele jaaroverzichten. En dan mag ik me nog gelukkig prijzen dat we thuis geen televisie hebben en gespaard blijven van scenes die af en toe nog of facebook gedeeld worden. Neen, het is niet bepaald om vrolijk van te worden.

Maar het is altijd mogelijk anders te kijken en ook anders terug te kijken. Dan zie ik hoe mensen verbonden willen zijn en zich als vrijwilliger opgeven om een hand te helpen bij wat in eigen bereik ligt. Ik zie de overzettelijkheid van de hoop. De golven van solidariteit bijvoorbeeld in de warmste week van het jaar (Studio Brussel en zoveel goede doelen); ik denk terug aan de verbondenheid die groeit in dat kleine dorp in Haspengouw; aan de WillyVanheersprijs in mijn dorp Alken voor een bijzondere vrijwilliger die in de luwte werkt; aan de collega’s van de hogeschool die paraat staan om in te springen als er concrete hulp nodig is bij de opvang van vluchtelingen op het kasteel; aan de goodwill van zoveel medewerkers op het kasteel om van gastvrijheid een genietbaar werkwoord te maken; aan ontelbaar kleine gebaren.

Het grote verschil tussen macht en onmacht hoeft ons niet te ontmoedigen. Leren inzien dat wat ikzelf niet veranderen kan, me niet hoeft te weerhouden (of te ontslaan van de keuze) om op de plek die mij gegeven is, een goed mens te zijn. Maar wat is dat, een goed mens zijn?

Daarbij moet ik ongewild denken aan een wijze uitspraak van dominee Martin Luther King die onmacht en onwil verbindt en op een negatieve manier iets zegt over ‘goede mensen’:

“Voor het slagen van het kwaad, is niets anders nodig dan dat goede mensen niets doen. Als goede mensen niets anders doen dan voor hun gezinsleden zorgen, hun sport beoefenen, televisie kijken,kunnen kwade krachten ongestoord hun rampzalige praktijken uitvoeren. De kwade krachten worden dan niet gehinderd door de zogenaamde zwijgende meerderheid.”

Dit jaar zetten we geen kerststal op kasteel Mariagaarde. De symboliek om vooral plaats te maken voor de bijzondere oorsprong van het kerstfeest, ruilen we dit jaar voor de concrete beschikbaarheid van het kasteel om gastvrij te zijn voor de vreemdeling en de vluchteling. We willen daarom eerder kerststal zijn, dan eentje met gipsen beelden in de binnenkoer.

Wie dezer dagen langs het kasteel in Hoepertingen rijdt, zal daar tot het einde van de maand januari onze innigste wens zien staan die bovendrijft voor de tijd waarin wel leven. Het is een oproep, een uitnodiging en het drukt vooral de hoop uit dat een andere wereld mogelijk is.

Voor meer menselijkheid!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

* Checkbox GDPR is verplicht

*

I agree

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Woorden
zonder
klank

Maandelijkse blog door MARNIX

Schrijf je in op onze nieuwsbrief

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.